Dinsdag 21/09

Hallo!
Ik schrijf deze blog zodat ik niet elke week een veel te grote boel mailtjes moet versturen. Het lijkt me een gemakkelijke manier om alle geïnteresseerden op de hoogte te houden van mijn Newcastle'se capriolen.
Zoals je wellicht weet, ben ik vandaag naar Newcastle afgereisd. Om 3u45, zo'n 3 uur nadat ik eindelijk een aanvaardbare positie voor handen en benen had gevonden en de storm in mijn hoofd een beetje tot bedaren was gebracht, schreeuwde de wekker mij weer wakker. Nog half in slaap at ik een boterham samen met mijn al even spraakzame ouders en vertrok toen met Vake richting Zaventem. Mijn grote vliegschrik bleek ongegrond te zijn, want alles liep op rolletjes. Behalve misschien dat ik mijn lekker ruikende en nog bijna volle deo moest achterlaten evenals een mooie schaar, die ik in mijn onopmerkzaamheid in mijn handbagage had gedropt. De eerste vlucht verliep vlot, ik had geen last van mijn oren, ondanks de vreemde manoeuvres van de kapitein, misschien deels omdat ik de 20min van de landing continu mijn oren dichtkneep. Hoe het ook zij, voor ik het wist, liep ik tussen de luxueuze shops in London Heathrow. Ik installeerde me bij een raam met de ipod in de oren en keek naar opstijgende vliegtuigen tot het weer mijn beurt was om van de grond te gaan. Ook de tweede vlucht verliep vlotjes en toen was ik in Newcastle, alwaar ik werd opgepikt door een team van de universiteit. Er was een bus geregeld die alle Erasmussers gratis naar hun accommodatie bracht, een service waar ik uiteraard niet 'nee' tegen zei. Eens uitgestapt moesten we onze sleutels halen en toen ging ieder zijn weg, op zoek naar de juiste flat. Ik vond de mijne met behulp van Harriet, die zelfs zo vriendelijk was mijn zware koffer helemaal naar de bovenste verdieping te dragen voor mij. Mijn kamergenote was er al en we maakten kennis. Haar naam is Joanna, een 22-jarige Zweedse, die hier samen met nog 4 vrienden is. Ik begon me te installeren en toen ik aan mijn laptop was toegekomen, bemerkte ik dat een stopcontact hier 3 rechthoekige gaatjes heeft.. Daar was ik natuurlijk niet op voorzien. Sarah besloot dus een stapje in de wereld te zetten. Ik vroeg aan de receptioniste waar ik adapters kon vinden en ging op wandel. Ik passeerde door het mooie park vlakbij, langs het stadion, voorbij een grote supermarkt en kwam toen in Northumbria Street. Ik vond snel de winkel waarnaar ik verwezen was, maar, hoe kon het ook anders, ze hadden geen adapters meer in stock! Hopla, Sarah weer de straat op, andere winkel binnen, ook geen adapters meer, maar een vriendelijke dame stelde me de winkel aan de overkant voor, en jawel! Voor slechts 5pond vond ik wat ik zocht! Nadat ik in de supermarkt iets eetbaars had gekocht wandelde ik terug, langs de universiteitsgebouwen, door het park, trappen op en binnen. Schoenen uit, kousen uit, andere T-shirt en ik was klaar om het internet aan te sluiten. Geloof het of niet, het internet werkte meteen, in tegenstelling tot dat van Joanna, maar intussen kunnen we beiden zorgeloos surfen. Sindsdien ben ik niet meer buiten geweest, ik zit gezellig aan mijn bureau, met de pianoconcertos van Rachmaninov en de zekerheid dat ik ben waar ik moest zijn. Ik zal vannacht goed slapen..
Tot de volgende!