Zondag 14/11

Bon, ik ben een klein beetje doodmoe, maar ik heb besloten toch nog een poging te doen mijn brein te laten werken en jullie een update te geven voor ik alles vergeet.
Waar heb ik jullie achtergelaten? Oja, woensdag ergens. Laten we dan beginnen met donderdag.
Ik was die nacht, zoals gewoonlijk, weer niet in slaap geraakt en werd na een kleine 4 uurtjes nachtrust gewekt door mijn alarm 'It is time to get up. The time is 5 o'clock'.. Siiiiiigh. Maar goed, ik ben er op de één of andere manier in geslaagd op te staan, lunchpakket samen te stellen en tegen 6u aan het Centraal Station te staan. Niet volledig fris en monter, maar wel klaar voor een dagje York. Coralie en Charlotte waren mijn gezelschap van de dag. In de trein hebben we er lustig op los gekletst, wat waarschijnlijk de slaperige medereizigers deed dromen van verlaten eilanden of tenminste goeie plakband. In York aangekomen dachten we naar het Railway Museum te gaan. Het was ons eventjes ontgaan dat om 7u 's morgens, nog niet al te veel open is. Woeps. We zijn dus maar gaan wandelen, in de regen, jawel, het was weer prachtig weer die dag. Toch hebben we van het wandelingetje genoten en om 10u konden we eindelijk binnen in de Tourist Info. Daar hebben we allerlei foldertjes verzameld en ons programma samengesteld. We hebben het gedurende de dag een paar keer aangepast, maar goed, we hadden tenminste een plan. Eerst hebben we een gratis rondleiding gedaan. Op het moment van de rondleiding goot het water, met als gevolg dat wij drie de enigen waren die daadwerkelijk aanwezig waren. Het werd dus een privé rondleiding. De gids was een heel vriendelijk dametje die bijzonder gefascineerd was door haar vak. Ze heeft ons 3u lang mee op sleeptouw genomen om alles van de stad te zien. Door wind en regen. Ik heb niet veel foto's genomen, want ik had bijzonder weinig zin om mijn handschoenen uit te doen en dan in mijn zak te gaan zoeken, dus zal het grootste deel van wat ik gezien heb voor jullie onzichtbaar blijven. Desalniettemin zijn er toch een paar foto's die ik later nog wel op Facebook ga plaatsen. Na de rondleiding zijn we onze verkleumde botten gaan opwarmen in een heel gezellig theehuisje, alwaar we alledrie een lekkere warme chocomelk met marshmellows en slagroom gedronken hebben. Heel lekker. 's Namiddags zijn we een beetje gaan shoppen, er waren prachtige winkelstraatjes. Op een bepaald moment ben ik hopeloos verliefd geworden op een trui die in een etalage zo lieflijk naar mij lag te lonken. Jupla, winkel binnen, prijs bekijken, vloeken, toch kopen en nu heeft Sarah een heerlijk zachte, dikke trui. Aaaaaaah. Om 7u dan, zijn we op een Ghost Walk geweest. Dat houdt in: een verklede man (bijzonder knap trouwens, heel aangenaam om naar te kijken) gidste ons rond en vertelde allemaal verhalen over geesten. York schijnt één van de meest 'bespookte' steden te zijn van Engeland. Het was fantastisch. Het weer leende zich er natuurlijk uitstekend toe met die huilende wind, de regen was op dat moment gelukkig even opgehouden. Het was ook een redelijk interactieve rondleiding. Reeds bij de eerste stop werd yours truly geviseerd. Hij zoch iemand met Schotse roots en aangezien er niemand was, besloot hij dan maar dat ik Schots was, mijn haar zag er een beetje zo uit (sterk van hem om dat te zien trouwens, er kwam maar een krul of twee van onder mijn kap piepen). Toen vertelde hij een heel fijn weetje over een wet die stelde dat je Schotten moest vermoorden overdag, maar alleen met een kruisboog. En toen moest Sarah weglopen omdat ze anders zou doodgeschoten worden. Zo heeft hij bij elke stop iemand zijn verhaal laten uitbeelden, hij vond ons waarschijnlijk wel tof, want Coralie moest the Grey Lady spelen, Charlotte Margaret en hij had me ook aangeduid om een onthoofde Thomas Percy te spelen, maar toen sprong een meneer in de bres die de rol glansrijk vertolkt heeft. Leuke, en voor de meesten onder jullie waarschijnlijk niet erg verrassende, anekdote: we stonden aan een hek voor een kerkhof en hij was bezig over een geest die velen daar al hadden gezien en die hijzelf ook al meermaals had gezien en toen zweeg hij plots en staarde naar de graven. Wij allemaal meekijken. BAM! Hij begon aan het hek te ratelen. Drie keer raden wie een halve meter in de lucht sprong en een luide gil slaakte. Jawel. Hij zei zelfs "I think that's the best reaction we've ever had", het ging zelfs zo ver dat hij zijn verhaal niet meteen kon verder vertellen om dat hij met mij moest lachen. Jaja, zo gaat dat hier. Maar goed, we zijn uiteindelijk veilig in een Indisch restaurant binnengeraakt waar we heel erg ons best hebben gedaan om zo lang mogelijk te blijven zitten. Uiteindelijk toch de op dat moment bijzonder sterke wind getrotseerd en na een paar keer bijna wegwaaien het station bereikt. In de trein hebben we iets minder lawaai gemaakt dan in het heengaan en na een half uurtje wandelen ben ik eindelijk om 2u moe en voldaan mijn bed ingeploft.

Vrijdag ben ik om 8u opgestaan om mijn zak te maken voor een weekendje met mijn liefje naar Noorwegen. Eerst moest ik wel nog naar het seminarie van Children's Literature. Ik heb het overleefd. Ik heb tevens ook de metro overleefd en ben zelfs levend en zonder problemen in en uit het vliegtuig geraakt. Helaas moest ik in de luchthaven nog zo'n 3u wachten. Moe als ik was heb ik me daar op een bankje gezet en mijn boekje proberen lezen. Dat heb ik na een tijdje opgegeven en tegen de tijd dat Gabriel aankwam, zat ik te slapen. We moesten nu nog een bus nemen om echt naar de stad zelf te geraken en daarna nog een metro om tot bij Korneel te geraken, die zo vriendelijk was ons onderdak te bieden. Het heeft trouwens gesneeuwd daar! Er lag veel wit en toen we 's avonds eens naar het meer vlakbij gingen werd ik overdonderd door prachtige natuur. Waauw! Ik heb er twee fantastische dagen beleefd en deze morgen stapte ik moe, gelukkig en tegelijk verdrietig weer op het vliegtuig richting Newcastle. Ik weet niet meer precies hoe ik het gedaan heb, maar ik ben vlekkeloos tot op mijn kotje geraakt. Ik herinner me wel nog dat iemand mijn jas complimenteerde en dat ik in de metro mijn boekje heb uitgelezen.. Hoedanook, ik ben thuis geraakt en zou niets liever willen dan terug te gaan naar Noorwegen.

Om 4u vandaag dan, was er trampoline. Ik had er oorspronkelijk niet zoveel zin in, want ik was een beetje in een melancholische bui, maar daar kwam al gauw verandering in. Ik was aan het oefenen op één of andere draai met front drops, niet echt uitlegbaar zonder beeldmateriaal, toen Sarah me vroeg of ik iets nieuws wilde leren. Ik zei uiteraard ja. Ik moest nu op handen en knieën hoppen en dan mijn benen over mijn hoofd gooien en op mijn rug landen. Dat leek me vreselijk moeilijk, maar het ging verrassend vlotjes en voor ik het wist zei Sarah: Ok, now you're going to do a somersault on three. Ik zei "Whaaaaat!" Hoedanook, ik deed braafjes wat ze vroeg. Ze draaide haar trui om mijn buik en stond naast me en toen moest ik op 3 dus een salto maken. Fluitje van een cent zou ik zeggen. Ja mannekes. De eerste keer wist ik totaal niet meer waar de wereld was, ik had totaal geen kracht meer in mijn benen toen ik landde en zakte bijgevolg gewoon ineen. Maar het was niet slecht gedaan en na een paar keer kon ik af en toe op mijn benen landen. Heel bevredigend moet ik zeggen. Ik amuseer me echt wel goed, het gaat ook allemaal redelijk vlotjes bij mij. Ik wil mezelf uiteraard niet als een natuurtalent afschilderen, maar ik moet toegeven dat ik over het algemeen redelijk snel leer. Hiep hoi! Morgen zal ik waarschijnlijk vreselijk stijf zijn, om nog te zwijgen van moe, maar het was het absoluut waard. Het was een fantastisch weekend.
Goed, nu het 9u is, vind ik dat het welletjes is geweest, ik moet dringend een beetje slaap inhalen en morgen moet ik er weer om 8u uit.
Bij deze, gefeliciteerd aan zij die helemaal tot beneden hebben kunnen lezen, het was een hele boterham denk ik zo.
Binnenkort hoor je weer van mij.
Tot dan!