Vrijdag 24/12

Dit hoofdstuk van mijn blog wordt opgedragen aan de heer Murphy.

Woensdagavond heb ik, zoals je waarschijnlijk al wel dacht, niet meer gewerkt. Maar geloof het of niet, dinsdag heb ik tot 16u aan mijn notities van Children's Literature gewerkt, jawel! En trots dat ik was! Om 17u kwam Charlotte en na een gezellig babbeltje trokken we richting Castle Leazes in de hoop piano en viool te kunnen spelen. We vonden onszelf terug voor een gesloten deur. We besloten een andere deur te proberen en kwamen heel toevallig Claudia tegen die de was aan het doen was. Ze besloot even met ons mee te gaan en jawel! We zijn helemaal tot bij de piano geraakt! Hoera! Nu was de zaal natuurlijk helemaal donker, dus de volgende opdracht was de zoektocht naar de lichtknop. Sarah vond heel snel schakelaars, maar dan een mássa schakelaars! Met een paar plakkertjes "DANGER" erop. Het heeft Claudia en mij bijzonder veel moed gekost om toe te kijken hoe Charlotte langzaam een vinger naar één van de schakelaars bracht en voorzichtig het knopje indrukte. En jawel! Het licht floepte aan! Hoera! We hebben zo'n 3 uur gemusiceerd - het ging een beetje stroef, want het was koud, en we hadden al in eeuwen niet meer gespeeld - en gingen toen weer naar huis om pannenkoeken te eten. Hmmmm, heerlijk! 's Avonds hebben we ons nog wat gezellig in de zetel gezet en zijn om kwart voor 11 gaan slapen.

Vanmorgen ging om 5u de wekker, neeeeeeee! We moesten er vroeg uit, want het was een speciale dag. Vandaag zouden we naar Edinburgh gaan, daar de dag doorbrengen en dan 's avonds naar huis komen met een extra passagiertje! Oorspronkelijk zouden dat er twee geweest zijn, maar de heer Murphy heeft daar enkele weken geleden anders over beslist. En het was niet zijn laatste beslissing... We kleedden ons warm aan en vertrokken. Op de trein hebben we nog een beetje geslapen en met een moe kopje stapten we om 8u in Edinburgh af. We dachten eerst even in het Tourist Information Centre binnen te wippen, maar dat was uiteraard nog niet open. Gelukkig waren er wel al enkele winkels open zodat we ons daar een beetje warm konden gaan houden.We maakten ook een wandelingetje door de stad en bezochten een kunstgalerij waar we onze voeten goed konden warmen. De tijd ging heel snel voorbij en tegen 10u gingen we dan terug naar het Tourist Information Centre om te vragen waar precies die fantastische gratis rondleiding van start ging. We kregen te horen dat er geen rondleiding was vandaag. Murphy. Opeens hadden we dan natuurlijk enorm veel tijd, dus moesten we onze dag herorganiseren. We liepen rond op de leuke kerstmarkt (stukken beter dan die in Newcastle), die ook wel iets had van een kermis, wandelden op goed gevoel een beetje rond, bezochten een kerkhof - waar J.K.Rowling blijkbaar een naam van geleend heeft voor haar boeken, maar die hebben we niet gevonden, tenzij 'Professor Dunbar' de inspiratie vormde voor 'Professor Dumbledore' -, we deden nog wat winkels, nog een beetje wandelen en toen onze voeten de kou écht niet meer konden verdragen, besloten we iets te zoeken om te eten. Dat was een zwaar karwij en uiteindelijk gaven we het op en besloten gewoon binnen te gaan bij een restaurant dat we eigenlijk een beetje te duur vonden. Daar heeft Murphy ons goed liggen gehad. Ik bestelde een lasagna, Charlotte iets anders. Na een hele tijd wachten, kregen we uiteindelijk een abnormaal kleine portie voedsel dat meer smaakte naar warm-het-op-in-de-microgolfoven-eten dan naar de authentieke Italiaanse kost die ons beloofd was. We moesten zelf naar brood vragen voor bij de pasta, het was er koud, en de radio van de keuken was even duidelijk hoorbaar als de muziek in de zaal. Toen we na een niet zo fantastische maaltijd de rekening vroegen, bleek dat we voor die paar sneetjes brood nog £2.20 mochten betalen ook. En dan £1.80 voor de service. Dat laatste hebben we niet betaald, het was zo al duur genoeg! Maar goed, we bleven lachen en gingen verder met onze rondzwervingen. Rond 16u kregen we het weer te koud en gingen ergens een lekkere en niet al te dure chocomelk drinken. Maar toen kreeg Charlotte een berichtje dat het vliegtuig in Charleroi nog niet was vertrokken en anderhalf uur vertraging had. Een kleine optelsom deed ons beseffen dat we dan wel heel nipt nog de trein zouden hebben. We begonnen eigenlijk lichtjes te panikeren. Toen er een berichtje kwam dat ze zouden gaan vertrekken, kregen we weer een beetje hoop. We slaagden erin ons nog een tijdje te amuseren in de winkels. We wilden een sinaasappel kopen, maar 55p was ons te duur, dus gingen we naar Marks&Spencer. Was gesloten. Murphy. Uiteindelijk gingen we dan maar naar het station, waar we toch nog appelsienen vonden, voor 50p, mooie besparing hoor! Hoho! In het station hebben we dan een hele tijd zitten wachten. Michiel kwam maar niet toe en de tijd ging veel te snel. Tegen half 7 begonnen we echt zware stress te krijgen, want als hij niet op tijd was, dan konden we onze tickets niet krijgen, zouden we de laatste trein missen en geen trein terug hebben tot maandag! Om 25 voor 7 landde hij eindelijk, maar het kwaad was geschied, hij zou nooit meer tegen 7u in het station zijn. We deden een poging de tickets te krijgen zonder Michiels betaalkaart te moeten tonen, maar dat ging niet. Uiteindelijk besloten we dat ik een nieuwe kaart zou kopen, die heeft me £32 gekost, en alleen naar huis zou gaan terwijl Charlotte op Michiel zou wachten en dan met hem het weekend in Edinburgh door te brengen. We haastten ons naar de trein, ik sprong erop en we namen haastig afscheid. Om daarna nog verdacht lang naar elkaar te staan kijken in de deuropening. Toen het 10 na 7 werd, begonnen we redelijk gefrustreerd te geraken. Wat moest dat nu weer voorstellen? Er klonk plots een stem in de trein die meldde dat we aan het wachten waren op een machinist die van Newcastle moest komen en dat die pas verwacht werd rond 19u35! Haha! Grappig! Ze waren echt een spelletje met ons aan het spelen. Charlotte begon nu natuurlijk de hoop terug te krijgen dat Michiel eventueel wél nog op tijd zou zijn. We brachten een heel onrustig half uur door, Charlotte die de hele tijd weg en weer liep, Sarah die ongemakkelijk en met een veel te volle blaas in de deuropening bleef hangen. En maar klagen! En met reden, me dunkt! En toen kwam Michiel aangehold. Hij moest nog eens terugkeren om de tickets te gaan halen, maar uiteindelijk geraakten we allemaal op de trein. Met 5 treintickets. Eentje voor een arme jongen die niet mee kon en twee voor een arm meisje dat in al haar haast een extra ticket gekocht had. De trein vertrok uiteindelijk 50 minuten te laat en toen we in Dunbar aankwamen, bleef hij nog eens een half uur stilstaan ook. De conducteur wist ons te zeggen dat er een klein probleempje was en dat we eerst door het station van Dunbar zouden rijden, om daarna terug te keren en dan weer verder te gaan. Typisch. Uiteindelijk kwam onze trein, die om 20u30 in Newcastle had moeten zijn, precies om 22u aan. Maar toen kwam er geen tegenslag meer. Ik ben in 20 minuten, zonder enige problemen, naar huis gestapt, had mijn sleutels niet vergeten, en zit nu gezellig met een dekentje om me heen in de zetel, klaar voor nog een skypegesprekje met Gabriel.
En hier laat ik het bij voor vandaag.
Ik hou jullie nog op de hoogte van verdere avonturen.
Gegroet.
En vrolijk kerstfeest!